بنفش آهسته

وقتی دو نفر برای هم مهم باشند؛ به‌خاطر مهر و علاقه‌ای که این وسط وجود دارد، هم زیاد پیش می‌آید که از هم دلخور می شوند و می‌رنجند هم خیلی زود رنجش‌ها و کدورت‌ها را فراموش می‌کنند. اگر برای هم مهم نبودند؛ با بی‌تفاوتی از حرف‌ها و رفتارهای یکدیگر می‌گذشتند مثل دو تا آدم غریبه.
وقتی یک زن به حرف طرف‌مقابلش اهمیت می‌دهد و به‌راحتی از ذهنش نمی‌رود، به‌خاطر مهر و علاقه و محبت قلبی اوست، نه گیردادن‌های بی‌مورد، نه حساسیت‌های بی‌مورد، نه الکی ذهن را درگیرکردن. به آن فکر می‌کند و اهمیت می‌دهد و دنبالش را می‌گیرد؛ چون طرف‌مقابلش خیلی برایش مهم است. این تعبیری از همان عشق است.
و به‌خاطر این عشق نمی‌خواهد کوچک‌ترین ناراحتی و دلخوری ایجاد شود. یک مرد هم همین‌طورست. وقتی از حرف و رفتار طرف‌مقابلش دلخور می‌شود؛ سکوت می‌کند و ناراحت است. اگر طرف‌مقابلش برایش مهم نبود اصلا اهمیت نمی‌داد رها می‌کرد و از آن می‌گذشت.
درواقع دو نفر که عاشق می‌شوند زیاد نسبت به هم دچار سوءتفاهم می‌شوند. البته خیلی زود هم همه‌چیز را فراموش می‌کنند. این همان دلدادگی‌ست.