وقتی که خواب بودهای
بهقلمِ آسمان
دوشنبه ششم مرداد ۱۴۰۴. ساعت 1:37
«بگذار حرفی که زدم
بنشیند آرام مثل برف
مثل وقتی که
صبح بیدار میشوی و میبینی، آه خدای من...
این همه در شب اتفاق افتاده،
وقتی که خواب بودهای،
آنجا، آن بیرون، جهان
گرتهگرته
سراسر شده برفِ بیصدا
و بهار هم که شد،
بگذار حرف عین برف
از همان راه که آمده
برود
همانقدر طبیعی
بگذار
همچنان که زمزمهگر آب میشود
ناپدید شود.»