بنفش آهسته

مواخذه شدم ازین‌که صبونه نخوردم. نه در گفتارش که دلش نمیاد. ناخودآگاه از رفتارش متوجه شدم و رفتارها چه بهتر از گفتار آدم رو مواخذه می‌کنن.
اما دست خودم نبود فراموش کردم صبونه بخورم. بیدار که می‌شم متاسفانه هنوز اول کارای مهمم رو انجام می‌دم بعد اگه یادم موند و خیلی ضعف کردم چیزی می‌خورم. باید این عادتم رو بذارم کنار.
اما این روزا زورم به خیلی چیزا نمی‌رسه حتی ساده‌ترین‌شون از انجام کارای کوچیک شخصی‌م بگیر تا به‌خاطر آوردن چیزایی که مهمه. حتی قول‌و‌قرارهایی که با خودم می‌ذارم از یادم می‌ره.