بنفش آهسته

هفته‌ی پیش فیلم «بدون تاریخ بدون امضا» به‌کارگردانیِ وحید جلیلوند رو دیدم. جلیلوند رو از سال ها پیش می‌شناسم روزگاری که در رادیو برنامه اجرا می‌کرد؛ خیابان نقره‌ای شب و برنامه‌های دیگه که صدای بسیار گیرایی داشت.
حقایقِ این فیلم مثل دیگر واقعیت‌های جامعه، سخت متاثرم کرد و از خشم بارها مشتم گره شد!
بازیِ نوید محمدزاده اون‌قدر خوب بود که وقتی به‌عنوان یه پدر اون‌قدر به خشم اومد، وقتی کاوه رو توی زندان می‌بینه با خشم آروم بازخواستش می‌کنه، نمی‌شه چشم پر از اشک نشه ازین همه اندوه. اندوهِ مردم نجیبِ این سرزمین بارها قلبم رو فشرده می‌کنه.
هدیه تهرانی چه انتخاب خوبی بوده برای نقش سایه که یه دکتر هست.
و اما دکتر کاوه نریمان با بازیِ فوق‌العاده‌ی امیر آقایی؛ شخصیت کاوه چه ویژگی‌های خوبی داره. ازین شخصیتش خیلی خوشم اومد.
وقتی فیلم رو نگاه کردم‌، آرزو کردم مردمِ سرزمینم این فیلم رو ببینن. ببینن و یاد بگیرن در برابرِ حقیقت جسور باشن و شجاع بمونن. اگه خواستار یه جامعه‌ی خوب هستیم، لازمه که نترسیم از آنچه کردیم و دلیرانه مسئولِ اتفاقاتی که رقم زدیم باشیم از عواقبش شونه خالی نکنیم.

🎶 بدون تاریخ بدون امضا.. › با صدای روزبه بمانی